Ik merkte het onlangs nog zelfs bij een collega-coach:

het misverstand dat mediteren gaat over je gedachten stilleggen.

Mediteren is niet de afwezigheid van gedachten

maar de aanwezigheid van bewustzijn.

Gewoon in het hier en nu aanwezig zijn.

Aanwezig zijn met de vraag:

Hoe is het nu, op dit eigenste moment met mij,

met mijn ademhaling, met mijn lichaam.

Wat heeft er aandacht nodig,

wat vraagt aandacht.

En kan ik die geven?

Door steeds meer aandacht te geven,

krijgen we meer aandacht voor de subtiliteiten,

gaan we signalen van ons lichaam ook veel sneller opmerken.

En worden we ons steeds bewuster van wat ons lichaam nodig heeft.

We gaan het steeds beter voelen.

Doordat we het voelen, hoeft ons hoofd het allemaal niet meer te bedenken.

En valt die constante gedachtestroom van nature stil.

Zo wordt innerlijke rust

niet het doel op zich,

maar een natuurlijk gevolg.

De reden waarom jij je hoogsensitiviteit als last ervaart,

is omdat je een overbelast of ontregeld zenuwstelsel hebt en hierdoor overgevoelig reageert op prikkels.

Het is als een alarm dat constant afgaat, 24u op 24.

Dit verliest zijn bedoeling en we gaan het zelfs als storend

en dus als een last ervaren.

Wanneer we echter ons systeem tot rust kunnen brengen, kan onze gave van het subtiel waarnemen weer helemaal tot zijn recht komen.

En kan het weer een meerwaarde en de kracht worden

die het altijd al bedoeld was te zijn.